گرفتاران در قرنطینه به «المجله»: به دلیل وضعیت نامعلوم کرونا در شرایط بد روحی هستیم

داستان افرادی که برنامه هایشان نقش بر آب شد

شرکت ها ورشکسته شدند، اقتصادها فروپاشیدند، رویدادهای ورزشی چندین میلیارد دلاری به زمان دیگری موکول شدند، دولت ها کم آوردند و بدهی ها پرداخت نشدند.. در گیر و دار این تعطیلی ها و فروپاشی های بزرگ افرادی هستند که توی چهار دیواری خانه هایشان تنهای تنها گرفتار شده اند و به مشکلاتشان فکر می کنند. مشکلاتی که شاید به نظر بقیه بی اهمیت جلوه کنند اما برای آنها بزرگ و دردآور هستند.

صرفنظر از افسردگی ناشی از قرنطینه و انزوا و غم تنهایی و تاثیر روانی خانه نشینی اجباری زندگی افراد بسیاری دستخوش تغییر و تحول بنیادین اجباری شده است. آنها در این بحبوحه کم آورده اند و همه برنامه هایشان برای سال های آینده و شاید تا ابد زیر و رو شده است.

بحران شیوع کرونا منجر به گرفتاری های فراوان و بزرگی شده است. چه برنامه هایی که برای ادامه تحصیل و مهاجرت لغو نشدند. افرادی که با چه بدبختی از هفت خوان مصاحبه و کاغذ بازی حکومت ها و معامله های رسمی برای سفر و ازدواج عبور کردند و حالا خود را زندانی چهار دیواری خانه می بینند. خب هیچ چاره ای نیست مگر اینکه منتظر فردای بهتر بود. البته فردایی که ظاهرا به این زودی فرا نمی رسد.

مجله با چندین نفر از گرفتاران در قرنطینه درباره دغدغه هایشان گفتگو کرده است:

سحر که با همسرش ساکن ترکیه است می گوید «قبل از قرنطینه وقتم را بهتر تنظیم و در ساعات معینی کار و چند ساعتی هم استراحت می کردم. حالا اما باید در خانه کار کنم. ساعت های کاری ام بیشتر شده و بیشتر از مغزم کار می کشم اما بازدهی کمتری دارم».

او درباره بسته شدن مرز بین ترکیه و سوریه افزود «در اوایل مارس به سوریه رفتم و در سوریه گرفتار شدم. همسرم تنها در ترکیه مانده و نمی دانم کی می توانم به ترکیه برگردم. مساله اصلی این است که ممکن است مهلت تمدید اقامتم در ترکیه تمام شود و من هنوز اینجا باشم. اعصابم خیلی خرد است و از لحاظ روحی وضعیت خوبی ندارم».

سحر در ادامه گفت «می خواستیم به اروپا برویم تا همسرم در آنجا ادامه تحصیل دهد. او درخواست دریافت بورسیه داد و آنها موافقت کردند. قرار بود که برای او وقت مصاحبه مشخص کنند که به دلیل کرونا همه مصاحبه ها کنسل شدند. همه برنامه های زندگی ما به سفر به اروپا گره خورده و حالا نمی دانم که بعد از این اعطای بورسیه از سوی دانشگاه ها ادامه پیدا می کند یا نه».

سحر هم قرار بود در چند کارگاه آموزشی در اروپا شرکت کند که همگی به دلیل کرونا لغو شدند.

او درباره وضعیت روحی اش می گوید «در اوایل سعی می کردم از پاسخ به سوال ها درباره اینکه در قرنطینه کدام یک از کارهایم را پیش بردم طفره بروم. فشار روانی بیش از حد بود چرا که نمی توانستم در اوایل وقتم را تنظیم کنیم و ضمنا همیشه نگران این بودم که مبادا ناقل ویروس باشم. اما حالا اندکی بهتر شدم و تا حدودی موفق شدم کارهایم را اولویت بندی کنم».
 




۲۸۵ مسافر ترکیه که در ۲۱ آوریل از آلمان به کشورشان بازگشتند ۱۴ روز قرنطینه می شوند (گتی)

مصطفی ساکن اردن از چند سال پیش خود را برای مهاجرت آماده کرده و منتظر جواب سفارت بود. تاریخ سفر او و همسرش چند روز پیش از معرفی کوید ۱۹ به عنوان همه گیری جهانی تعیین شد. مصطفی از کارش استعفا داد و برای سفر آماده شده بود. همه برنامه های مصطفی به ناگاه به هم خوردند.

مصطفی درباره آنچه برایش اتفاق افتاده می گوید «سه سال منتظر جواب سفارت بودیم. انتظار لحظه سفر را می کشیدم اما حالا همه چیز متوقف شد. تاریخ سفر که مشخص شد از کارم استعفا دادم و به صاحبخانه گفتم که می خواهم خانه را تحویل بدهم. چمدان ها را بستیم اما چند روز پیش از سفر همه برنامه ها لغو شدند. برای آغاز یک زندگی جدید در جای دیگر برنامه ریزی کرده بودم و امروز زندگی ام متوقف شده است و تنها منتظر لحظه پروازم».
 
مصطفی یاد آور شد «نگرانی اصلی ام این است که سفر شاید تا مدت طولانی به تاخیر بیفتد و فرصت مهاجرت از دست برود. حتی ممکن است که سفرمان لغو شود. این دغدغه های روحی سبب می شوند که در قرنطینه خانگی نتوانم کار سازنده و مثبتی انجام دهم».

او با خنده گفت «اگر قرار است دنیا به آخر برسد چاره ای نیست. باید شرایط را قبول کرد».

نجلاء چندی پیش برای ادامه تحصیل به انگلستان سفر کرده است. او مجبور به تخلیه اتاق خوابگاهش شده و در کلاس های آنلاین شرکت می کند.

او گفت «یک اتاق در خانه ای اجاره کردم. خانواده ای که اینجا زندگی می کنند بچه دارند. وقتم را با وقت بچه ها تنظیم می کنم. سعی می کنم آشپزی یاد بگیرم و شیرینی درست کنم. به نظرم رژیم غذایی سالم و متعادل یکی از موارد ضروری برای تقویت سیستم ایمنی بدن در شرایط کنونی است. اوقاتم را با نقاشی و مطالعه و موسیقی سپری می کنم. خاطرات روزانه و تجربه جدیدم را می نویسم. خیلی سعی می کنم درس هایم را به طور آنلاین دنبال کنم. اخبار را تا جای امکان دنبال نمی کنم».

نجلاء درباره بزرگ ترین پیامد زیانبار قرنطینه بر زندگی اش گفت «من در حال آغاز یک تجربه نوین در دانشگاهی در انگلیس بودم. چند روز پس از اینکه به انگلیس سفر کردم  داشتم با شهر جدید که در آن سکونت دارم آشنا می شدم. داشتم با دانشگاه و افراد جدید آشنا می شدم. همه چیز به ناگاه متوقف شد. این مرا به یاد تجربه های مشابه در سوریه انداخت. بدتر اینکه تصمیم تعطیلی دانشگاه دیر اعلام شد و برای همین نتوانستم زود برای سفر اقدام کنم. در آن زمان فرودگاه ها تعطیل شدند و من اینجا تنها گرفتار شدم. خانواده ام در جای دیگری هستند. نمی دانم کی می توانم سفر کنم».

  او افزود «تصور می کنم کسانی که جنگ را دیده اند بحران کنونی برایشان چندان دشوار نیست. اگر در سوریه بودم می توانستم این بحران را هم مثل همه مشکلات پیشین پشت سر بگذارم. اما آنچه از لحاظ روحی اذیتم می کنم این است که اینجا تنها افتاده ام و به تنهایی باید در این بحران زندگی کنم. احساس خلا می کنم و این تجربه دشواری است».

رویا پزشکی که به تازگی برای همسان سازی مدرک تحصیلی و سوابق کاری به آلمان سفر کرده می گوید «قرنطینه تجربه جدیدی است. اما ما در هر تجربه ای هر چند دشوار که قرار می گیریم متوجه می شویم که قابلیت بالایی برای کنار آمدن با آنها داریم. موضوع کرونا در اوایل بسیار دشوار بود اما حالا شرایط به یک روتین تبدیل شده است. مشکل اصلی این است که معلوم نیست این وضعیت کی تمام می شود. مثلا اگر ما می دانستیم که همه چیز تا ۴ ماه دیگر به پایان می رسد راحت تر می توانستیم کنار بیاییم. اما این وضعیت نامعلوم همه را وحشت زده کرده است». 

رویا درباره مشکل اصلی خود در دوران کرونا می گوید «قرار بود ماه پیش امتحان سرنوشت سازی برای همسان سازی مدرک تحصیلی ام بدهم. من از پارسال خودم را برای امتحان آماده کرده بودم. و پسرم را به مهدکودک بردم تا بتوانم با خیال راحت درس بخوانم. اما امتحان لغو شد! ضمنا من اغلب در این وقت سال به دیدن خانواده ام می روم. امسال اولین باری است که نمی توانم آنها را ببینم. شاید هم نتوانم به زودی با آنها ملاقات کنم. فرودگاه تعطیلند. این از لحاظ روحی به من فشار می آورد. من آدم منظمی هستم و همواره برنامه ریزی می کنم. اما امسال همه برنامه هایم به هم ریخت».

حسناء فارغ التحصیل رشته مدیریت ساکن لبنان است. او اواخر سال جاری قرار بود ازدواج و به خارج سفر کند. حالا همه برنامه هایش به تعویق افتاده است.

او می گوید «اقدامات برای ازدواج و سفر متوقف شدند. نمی توانم برنامه های ازدواج و سفر را اجرا کنم. گویی زندگی متوقف شده است. نمی دانم کی می توانم مراسم ازدواج بگیرم».

او درباره قرنطینه اختیاری می گوید «اوایل خوب بود. ورزش و مطالعه می کردم. سعی می کردم روحیه ام خراب نشود. اما قرنطینه طول کشید. مدت ها نمی توانستم به دلیل قرنطینه با نامزدم ملاقات کنم.

نامزدم به کرونا مبتلا شد و من تا چند هفته افسرده بودم. البته این مرحله را پشت سرگذاشتم. سعی کردم اصلا اخبار ناراحت کننده گوش نکنم. شروع کردم به چیزهای مثبت در قرنطینه فکر کنم. کارهایی که همیشه به دلیل مشکلات روزمره عقب می انداختم را انجام دادم».

یاسمین ساکن بریتانیا است. او از پارسال برای برگزاری جشن عروسی اش در مصر برنامه ریزی کرده بود. همه اقدامات به پایان رسیده بود و رزرو هتل تکمیل شده بود اما به ناگاه همه چیز لغو شد.

یاسمین در گفتگو با المجله گفت «بحران کرونا برای من پیامدهای ناگواری داشت. مجبور شدم مراسم ازدواجم را در مصر لغو کنم. حدود یک سال برای این جشن برنامه ریزی کرده بودم. پس از آن همه دلهره و نگرانی درباره تدارک مراسم تصمیم گرفتیم لغوش کنیم. جشن عروسی را پیش از اعلام لغو پروازها از سوی وزارت امور خارجه انگلیس و تعطیلی هتل ها در مصر لغو کردیم چرا که نگران این بودیم که مهمانان نتوانند شرکت کنند یا آنها را در معرض خطر قرار بدهیم. ضمنا برنامه ریزی برای جشن عروسی که ممکن است دیگر پا نگیرد خیلی ناراحت کننده است».

او افزود «درست است که وضعیت برای من خیلی سخت است اما من بیشتر به خاطر کسانی ناراحتم که مشکلات و گرفتاری های بزرگ تر از مشکل من دارند. کسانی هستند که جان خود را برای نجات دیگران در معرض خطر قرار می دهند یا خانواده هایی که به دلیل تعطیلی فرودگاه ها از دیدن همدیگر به مدت طولانی محروم شده اند و یا کارکنانی که از کار بیکار شده اند».
 




امل جوبی مشاور و روانشناس

شرط حفظ سلامت روحی در قرنطینه
 
قرنطینه و ایزوله از جمله شیوه های قدیمی برای مقابله با بیماری های واگیر دار هستند. جدایی دوستان و خویشان و افراد یک جامعه احتمالا پیامدهای زیانباری بر سلامت روانی دارند.

مشاور و روانشناس در مرکز مشاوره در ترکیه امل جوبی در گفتگو با المجله افزود «مشکل این است که برخی افراد منکر شرایط کنونی هستند و نمی خواهند آن را بپذیرند. شرایط اجتماعی و مالی و روحیه افراد نقش مهم در حفظ سلامت روانی دارند».

او خاطر نشان کرد «افراد در چنین شرایطی معمولا نگران از آینده نامعلوم هستند و دچار مشکلاتی مثل بی خوابی و کم اشتهایی می شوند و نمی توانند احساسات و اعصابشان را کنترل کنند. این اختلالات باعث می شود که سلامت روانی در معرض خطر قرار بگیرد».

او افزود «در چنین شرایطی باید حس همبستگی را تقویت کرد و نباید دنبال مقصر بود. باید دنبال راهکارهایی برای رضایت داخلی باشیم».

امل گفت «از برنامه ریزی برای آینده خودداری کنید و به زمان حال توجه کنید چرا که اگر برنامه ها به هم بخورند دچار سرخوردگی می شود. اخبار نگران کننده را دنبال نکنید و آخرین تحولات کرونا را با مراجعه به منابع معتمد پیگیری کنید».