بحران های معیشتی و نقض بی پایان حقوق بشر در ایران

گفتمان دینی تهییج کننده و دولت سرکوبگر
اعتراضات به افزایش قیمت سوخت در ایران (فرانس پرس)

طرفداران جمهوری اسلامی همواره در دوره های بحرانی قبل از مخالفان رژیم پیشقدم می شوند و درباره بدتر شدن اوضاع و فروپاشی حکومت هشدار می دهند؛ و حالا درست همین اتفاق افتاده است. وضعیت معیشتی و بحران های روزمره مردم که روز به روز وخیم تر می شود صدای برخی از نخبگان حاکم را هم درآورده است. تحریم اقتصادی و سوءمدیریت ثروت ملی و درآمدهای حکومت کمر مردم را شکسته است. محمود احمدی نژاد رئیس جمهور اسبق ایران در سخنرانی در بوشهر که در سایت دولت بهار منتشر شده نسبت به «سیل نارضایتی عمومی» هشدار داد. سخنان احمدی نژاد که بر فضای نارضایتی عمومی در کشور به دلیل ناکامی های دولت های پیاپی برای حل بحران های معیشت روزمره مردم تمرکز داشت در حقیقت اشاره تلویحی به سرایت این خشم و نارضایتی به تهران بود. او افزود «سیل انسانی در کل دنیا و در ایران به طور خاص دارد می آید و گام اول آن نارضایتی عمومی است». گویا اظهارات احمدی نژاد با سخنان محمد حسن آصفری عضو کمیسیون شوراها و امور داخلی همسویی دارد. آصفری در گفتگو با یکی از رسانه های داخل کشور ضمن انتقاد از تصویب عوارض بر صادرات کالا گفت «وقتی می خواهیم مشکلات اقتصادی کشور را از جیب مردم حل کنیم نه تنها فقر را نمی توانیم ریشه کن کنیم بلکه فقر روز به روز شدیدتر هم می شود». او افزود سیاست های دولت برای حل مشکلات اقتصادی مثمر ثمر نخواهد بود و «با سخنرانی و وعده نمی توان مسایل اقتصادی جامعه را حل کرد». او همچنین اقدامات احتمالی دولت برای حل مشکلات اقتصادی مثل افزایش حقوق کارگران را ناپخته دانست و اظهار کرد «افزایش ۵۷ درصدی حقوق کارگران پذیرفته شده نیست و با شرایط تورمی که در جامعه حاکم شده این حقوق ها نمی تواند مشکلات مردم را حل کند». او گفت «در حال حاضر ۹ میلیون خانوار ما زیر خط فقر هستند.. همچنین بسیاری از خانواده ها در نوبت هستند تا تحت پوشش کمیته امداد و بهزیستی قرار بگیرند».

محمد حسن ابوترابی فرد امام جمعه موقت تهران در خطبه نماز جمعه در ۶ مه ۲۰۲۲ گفت «مشکلات اقتصادی امروز نتیجه ناگزیر سیاست های اقتصادی در دهه های گذشته است». او همچنین بر لزوم فاصله گرفتن از تصمیمات و نظرات غیر علمی برای حل مشکلات اقتصادی تاکید کرد.

در این راستا، اصلاحات نیوز نامه محمد تقی فاضل میبدی عضو مجمع محققین و مدرسین حوزه علمیه قم به ابراهیم رئیسی را منتشر کرد. در این نامه آمده است «آقای رئیس جمهور، اگر اقتصاد کشور سامان نیابد، و گرانی ها مهار نگردد، باید منتظر شورش گرسنگان بود.. شورش از انقلاب خطرناکتر است».

 

افزایش اعتراضات کارگران به دلیل عدم پرداخت حقوق معوقه و بازداشت خودسرانه و پیگرد قضائی و نبود امنیت شغلی

 

تظاهرات و اعتراضات

بی گمان، این هشدارها تصادفی نیستند بلکه شواهد گوناگونی مثل تظاهرات و اعتراضات و تجمع سراسری همبستگی کارگران و معلمان در شهرهای مختلف ایران بر اظهارات مذکور مهر تایید زدند. به گزارش شورای هماهنگی تشکل های صنفی فرهنگیان و سندیکاها و تشکلات کارگری ایران اعتراضات متعدد کارگری و معلمان به گرانی و آثار تورم بیش از ۴۰ درصدی و حقوق ناچیز آنان و شرایط معیشتی دشوار در سراسر کشور به وقوع پیوست و فعالان صنفی کارگر و معلم از سوی دستگاه های امنیتی و قضایی مورد تهدید و احضار و بازداشت قرار گرفتند. سازمان دیده بان حقوق بشر خواستار آزادی معلمان بازداشتی در ایران شد. این اولین بار نیست که گروه های مختلف جامعه دست به اعتراض می زنند. اعتراضات پیشین هم با موج گسترده بازداشت و سرکوب معترضان همراه بود. سازمان دیده بان حقوق بشر گفت «رسول بداقی از اعضای کانون صنفی معلمان ایران به دلیل شرکت در راهپیمایی در اواسط ماه آوریل به ۵ سال زندان محکوم شد». یوسف نوری وزیر آموزش و پرورش ایران گفت «معلمان به دلیل شرکت در تجمعات غیر قانونی از کار اخراج می شوند».

البته ماجرای سرکوب و بگیر و ببند فقط به معلمان محدود نمی شود. اعتراضات در مناطق بسیاری از جمله خوزستان در جنوب کشور هفتم و هشتم مه ادامه داشت. مردم این منطقه هم به وضعیت معیشتی و شرایط اقتصادی اعتراض دارند و یگان ویژه برای سرکوب اعتراضات به آنجا اعزام شدند. خبرگزاری هرانا از بازداشت ده ها نفر خبر داد.

خفقان و سرکوب بستر ساز انفجار

بنابراین، بخش بزرگی از بدنه حاکمیت و نیروهای هوادار درباره وضعیت معیشتی ناگوار و پیامدهای این اوضاع حساس بر امنیت و ثبات کشور هشدار می دهند که ممکن است با كاهش هر چه بیشتر فاصله اعتراضات بزرگ مردمی و ضد حکومتی از یکدیگر پتانسیل بی ثباتی و اعتراضی کشور را به نقطه برگشت ناپذیری سوق دهد و شیرازه حاکمیت را از هم بپاشد. این وضعیت اینک در کشورهای همجوار ایران مثل عراق و سوریه و لبنان و یمن برقرار است اما به هر حال دلایل سلسله اعتراضات و موج های نارضایتی در ایران با راهپیمایی و ناآرامی در برخی کشورهای عربی تفاوت دارد و برای رژیم ایران خطرناک تر است. میزان گسترده دخالت خارجی و تلاش جانفرسای مداخله گران و نیروهای هوادارشان برای تحمیل الگو و برنامه مد نظر و اجبار بقیه گروه های جامعه به پذیرش این الگو و پروپاگاندا دلیل عمده بروز اعتراضات و نارضایتی در کشورهای عربی است. مردم در ایران به دلیل سیاست های ناکام دولت کنونی و دولت های قبلی به خیابان ها می ریزند و تظاهرات می کنند. از این رو، واکاوی زمینه ها و علل این اعتراضات و برآوردن مطالبات معترضان در ایران نسبت به تظاهرات در برخی کشورهای عربی دشوارتر است. تمامی دستگاه های حکومتی که آلت دست رهبرشان هستند همواره با چوب و چماق و اسلحه و بازداشت موفق به سرکوب ناآرامی ها و تظاهرات شدند. این اعتراضات و تظاهرات تکرار و با همین شدت و با مشت آهنین سرکوب خواهد شد. توسل به خشونت و اسلحه برای سرکوب معترضان به افزایش نارضایتی می انجامد که بستر ساز انفجار است. این انفجار هر لحظه ممکن است اتفاق بیفتد. انفجاری که با تشدید بحران و به بن رسیدن مسیرهای کاهش مشکلات به کمک مسکن های موقتی دولت مثل افزایش حقوق و پرداخت حقوق معوقه و ترویج گفتمان دینی تهییج کننده و ناخردمندانه محتمل به نظر می رسد.

 

یکی از سخنرانی های ابراهيم رئیسی رئیس جمهور ایران در مجلس (فرانس پرس)

 

با توجه به تحولات مستمر و پرشتاب و افزایش تنش و بحران های متصل و مرتبط با یکدیگر می توان گفت که رژیم ایران در نقطه ای قدرت خود برای کنترل تمام رویدادها را از دست خواهد داد. از این رو، مقامات ایران باید این حقیقت را بپذیرند که شرایط کنونی دشوار و حساس است و نادیده گرفتن حقوق و آزادی و مطالبات معیشتی مردم به ویژه حق دسترسی به مواد غذایی و آشامیدنی و پوشاک و مسکن و آموزش و نظام سلامت و غیره تبعات وخیمی به دنبال خواهد داشت. برخی سازمان های حقوق بشری می گویند که رژیم ایران از سفر النا دوهان گزارشگر ویژه سازمان ملل متحد درباره تاثیر منفی اقدامات یکجانبه قهرآمیز بر بهره مندی از حقوق بشر برای ترویج مقاصد خود سوء استفاده کرد تا از بازخواست در مورد پرونده های حقوق بشری و نقض گسترده حقوق بشر قصر در برود. گزارش نهایی النا دوهان در پنجاه و یکمین نشست شورای حقوق بشر در سپتامبر ۲۰۲۲ ارائه خواهد شد. گروه های اپوزیسیون جمهوری اسلامی می گویند سفر النا دوهان به ایران نباید جایگزین سفر گزارشگر ویژه حقوق بشر به این کشور شود. بنابراین در حالیکه رژیم ایران در چند سال گذشته اجازه سفر جاوید رحمان گزارشگر ویژه حقوق بشر سازمان ملل به این کشور را نداده است از سفر النا دوهان استقبال کرد و کاظم غریب آبادی دبیر ستاد حقوق بشر و معاون امور بین الملل قوه قضائیه گفت «سفر گزارشگر ویژه فرصتی است بر آشنایی وی با تاثیر مخرب تحریم ها بر مردم ایران».

 

اعتراضات معلمان

 

کارنامه جمهوری اسلامی در حوزه حقوق بشر پر از لکه های ننگ و نقض گسترده است. بازداشت گسترده گردشگران خارجی و شهروندان دو تابعیتی در ایران نشان می دهد که حجم وسیع نقض حقوق بشر رفتار یا رویکرد فردی یا یک نهاد خاص نیست بلکه خط مشی و سیستم حکومتی است که برای سرپوش گذاشتن بر ناکامی های مستمر حقوق مردم را در سطح وسیع نقض می کند و از تامین حقوق اولیه و بنیادین مردم رویگردان شده است. این رژیم به جای تامین مطالبات معیشتی مردم سرگرم دخالت خارجی و برنامه های تسلیحاتی است. مردم در این چهل و اندی سال که از به قدرت رسیدن آخوندها گذشته جانشان به لب رسیده. آخوندهای حاکم کشور را با بهانه های واهی و شعارهای توخالی در گرداب جنگ ها و درگیری ها و توطئه فرو بردند و مردم تاوان سیاست های نابخردانه حاکمانشان را می پردازند.  شعار و وعده های پوچ حاکمان ایران شکم گرسنگان را سیر نکرد و گره از مشکلات و بیچارگی مردم نگشود بلکه مردم گرفتار طوفان های سهمگین پشت سر هم شده اند و درماندگی از تامین نیازمندی های اولیه دامن اکثریت مردم را گرفته است.

 

تظاهرات در ایران -۱۶ نوامبر ۲۰۲۱

 

آنچه گفته شد واقعیت اوضاع در ایران است. این کشور گرفتار گفتمان دینی تهییج کننده و حکومت ناکارآمد و درمانده و سپاهی است که در نهایت فرصت طلبی و منفعت طلبی در داخل کشور و باز هم نهایت تجاوزگری در خارج کاری به جز رویکرد ویرانگری ندارد. کمر مردم ایران زیر بار مشکلات گوناگون شکسته و برای پاره کردن حلقه های زنجیر مبارزه و جانشان را فدا می کنند. مردم به حاکمیت فعلی امید ندارند. مردم به آینده و تغییر ساختار حاکمیت امید ندارند و آخوندها در نظر بخش وسیعی از مردم ایران ابزار سلطه جویی و تسلط بر ثروت های مردمان ستمدیده کشورهای دیگری هستند که فریب شعارهای حمایت از دین را خوردند. تحرکات مردم ایران امروز و در گذشته نزدیک زنگ خطری برای آگاهان به شرایط حساس کنونی و عواقب وخیم ناشی از انفجار مردمی و بدتر شدن وضعیت معیشتی است چون اگر به نقطه انفجار برسیم توده ها ناگزیر برای بیان خواسته ها و غلیان طوفانی خود به خیابان ها خواهند آمد.