وقتی خون مردم وسیله سرمستی می شود

آن فاجعه ۲۶ سال پیش بعد از ظهر هشتم آوریل ۱۹۹۶ اتفاق افتاد. ده ها نفر در شهر قانا واقع در جنوب لبنان ظرف تنها ده دقیقه کشته و زخمی شدند. غیر نظامیان در لحظه وقوع حمله، سراسیمه به مقر یونیفل، نیروهای حافظ صلح سازمان ملل مستقر در لبنان پناه بردند چون فکر می کردند که آنجا پناهگاه امن است و آتش سنگین توپخانه حمله «خوشه های خشم» اسرائیل در لبنان به مقر نیروهای سازمان ملل نمی رسد. اما اسرائیل این منطقه و ساختمان مورد نظر را بمباران کرد و در جریان این حمله ۱۰۶ نفر کشته و ده ها تن دیگر زخمی شدند.

جهانیان حمله «خوشه های خشم» را محکوم کردند. اعضای شورای امنیت به محکوم کردن اسرائیل رای مثبت دادند و در حمایت از تصویب قطعنامه محکومیت اسرائیل رای دادند اما توسط آمریکا وتو شد.

۲۶ سال از حمله به قانا گذشت. تنش در فلسطین پس از پرتاب موشک از غزه به اسرائیل و درگیری در قدس و مسجد الاقصی در قدس افزایش یافته است. ماه رمضان و عید فصح یهودیان و عید پاک مسیحیان امسال همزمان شدند و هزاران نفر از نمازگزاران یهودی و مسیحی و مسلمان در فلسطین و اسرائیل و نیز عده ای از گردشگران خارجی روانه منطقه شهر قدیم (البلده القدیمه) در قدس شدند که این امر موجب افزایش تنش و درگیری در مناطق اماکن مقدس مورد مناقشه مسیحیان و یهودیان و مسلمانان شد. ده دقیقه کافی بود تا ده ها نفر از مردم قانا کشته شوند. از آن حمله تا به امروز لحظات مرگباری زیادی از جنس همان ده دقیقه کذایی پشت سر گذاشتیم. چندین و چند هزار نفر جان باختند. اکثر قربانیان به دست داعیه داران دشمنی با اسرائیل کشته شدند. صدها قتل عام مثل قانا و بدتر از آن در یازده سال گذشته در سوریه توسط رژیم اسد و داعیه داران مقاومت در برابر اسرائیل به وقوع پیوست. پیش از آن، صدها نفر در بغداد و امان و بیروت قربانی حملات تروریستی شدند. و حالا چطور اشک تمساح آنان برای مسجد الاقصی و قربانیان قانا را باور کنیم؟

چرا داعیه داران مقاومت که ده ها بار با کمک وتوی روسیه قسر در رفتند و دست به موارد نامحدود کشتار غیر نظامیان در سوریه زدند از وتوی آمریکا عصبانی می شوند؟

ماه آوریل یادآور کشتار و قتل عام صدها تن از دیر بعلبه حمص در ۲۰۱۲ گرفته تا حمله شیمیایی در دوما در حومه دمشق در ۲۰۱۸ است. کشتارهای فراوان دیگری هم در مدت یاد شده در مناطق مختلف سوریه توسط رژیم بشار اسد و جبهه «مقاومت و ممانعت» به سردمداری رژیم ایران و تحت نظر حزب الله لبنان به وقوع پیوسته اند.

این هم از طنز روزگار است که ۱۸ آوریل سالگرد کشتار قانا وسالگرد کشته شدن باسل فلیحان وزیر و نماینده سابق پارلمان لبنان است. او یکی از همراهان رفیق الحریری نخست وزیر سابق لبنان در خودرویی بود که مورد حمله تروریستی قرار گرفت. باسل فلیحان در آن حمله کشته شد. دادگاه بین المللی کیفری در لاهه در ارتباط با ترور رفیق حریری چند تن از اعضای حزب الله «گروه مقاومت» را مجرم شناخت.

اگر خیل گسترده ای از مردم همین منطقه برای کشتار مردم به دست غیر اسرائیلی کف می زنند چطور می خواهیم دنیا را متقاعد کنیم که ما خواهان عدالت برای قربانیان قانا و صلح برای فلسطینیان هستیم؟

این جماعت خواهان عدالت هستند اما دادگاهی می خواهند که عدالت را برای قاتلان کودکان قانا اجرا و در برابر پیکرهای بی جان کودکان در حمله شیمیایی سکوت کند. مگر چنین چیزی شدنی است؟ تنها آنهایی که خواهان عدالت برای همگان هستند می دانند که کشتار غیر نظامیان محکوم است. عدالت خواهان واقعی به دنبال برقراری عدالت برای همه هستند و کشتار غیر نظامیان را محکوم می کنند. فقط باید حرف کسانی را باور کرد که مخالف کودک کشی و ارعاب مردم از هر دین و مذهب و گروه اتنیکی هستند. اگر حالا کار برخی به جایی رسیده که کشتار مردم بیگناه را موجه می دانند به خاطر جریان هایی مثل گروه های مقاومت است که کاری به جز شعار دادن بلد نیستند و با باورهای ملی و مذهبی کاسبی می کنند.

عیسی مسیح در قانا در اولین معجزه خود آب را به شراب تبدیل کرد اما گروه های تاریک اندیش مقاومت خون مردم را توی شیشه می کنند و با خون ما مثل شراب مست می شوند و با موهوم باوری انتقام شکوه و عظمت تاریخی از دست رفته  را می گیرند. چه کسی ما و فرزندانمان را از گردباد ترس و وحشت و کشتار و وحشی گری نجات خواهد داد؟