بختک ایران در جنگ غزه

مردم در تمام کشورهای جهان حتی قبل از آغاز پرتاب موشک توسط حماس به اسراییل می دیدند که چطور دختران و پسران جوان فلسطینی هنگام بازداشت از سوی پلیس اسراییل به دوربین ها لبخند می زنند. آنها با مقاومت مدنی و بدون خشونت به حکم دادگاهی در اسراییل که به تخلیه خانواده های فلسطینی از خانه هایشان به نفع شهرک نشینان رای داده اعتراض داشتند. استدلال دادگاه اسراییلی این است که خانه هایی که فلسطینیان بیش از ۷۰ سال در آن سکونت کرده اند قبل از سال ۱۹۴۸ متعلق به یهودیان بوده است. عده ای پس از این وقایع بحث عدالت گزینشی در اسراییل را مطرح کردند به خصوص اینکه عده ای از فلسطینیان حق بازگرداندن خانه هایی که قبل از ۱۹۴۸ داشتند را ندارند.  دولت اسراییل در گیر و دار رویدادها و تنش در محله شیخ جراح اقدامات تحریک آمیز و تنش زای برخی از گروه های تندرو یهودی علیه نمازگزاران در مسجد اقصی را نادیده گرفت و بدین ترتیب اعتراضات و درگیری بین پلیس اسراییل و شهروندان عرب آغاز شد... البته شاید غائله به همین جا ختم می شد.

 

اما حماس تصمیم گرفت وارد خط درگیری شود و درگیری ها سمت و سوی نظامی و ایدئولوژیکی به خود گرفت. اسراییل از رویارویی با حماس اجتناب نکرد و بدین سان فلسطینیان ساکن غزه بار سنگین تلفات جانی و مالی را به دوش کشیدند.

 

حماس جرات ندارد اعلام کند از پاسخ کوبنده اسراییل به پرتاب شش موشک به سمت اسراییل غافلگیر شد. هیچکدام از رهبران حماس هم نگفت «اگر می دانستم». این جمله معروف دبیر کل حزب الله بود که بیانگر پشیمانی او از ربودن دو سرباز اسراییلی بود. این آدم ربایی از سوی حزب الله منجر به جنگ ویرانگر در لبنان در ماه ژوئیه ۲۰۰۶ شد. بی گمان حالا بحث پیروزی «الهی» و برقراری معادله «ساختگی» غزه در برابر تل آویو مطرح خواهد شد. می خواهند به کسانی که از جهنم جنگ در غزه نجات پیدا کرده اند القا کنند که ماشین جنگ اسراییل متوقف خواهد شد و اسراییل از این به بعد جرات نمی کند خانه هایشان را بمباران کند و ساکنان غزه را بکشد چون اسراییل از موشک هایشان ترسیده است؟

 

حماس به جز همبستگی و همدردی جهانیان با گرفتاری و فاجعه ساکنان غزه چه چیزی از تنش زایی  عایدش شد؟ و چرا دقیقا در این برهه جرقه زده شد؟ جنگ چه نتیجه و دستاوردی برای اعتراضات فلسطینیان ساکن اسراییل داشت؟ این جنگ اوضاع را پیچیده تر کرد و شاید بهانه ای به دست دولت اسراییل برای بیرون کردن خانواده های فلسطینی در شیخ جراح از خانه هایشان بدهد تا نشان دهد تسلیم موشک های حماس نشده است.

 

آیا بهتر نبود که شهروندان عرب اسراییل از طریق اعتصاب سراسری کل کشور را فلج می کردند؟ چون عرب ها نیروی کار عمده و اصلی در حوزه های حمل و نقل و ساخت و ساز و درمان هستند.

 

سوال این است: آیا موشک های حماس برای «یاری» به فلسطینیان در مسجد الاقصی و قدس و شیخ جراح است یا اینکه اهداف دیگری مرتبط با رژیم ایران را دنبال می کند؟ آیا این جنگ پوچ و بیهوده دارای اهداف منطقه ای بوده؟ به عبارت دیگر آیا جنگ غزه بخشی از رویارویی بین ایران و اسراییل بود که در خاک ایران و در سوریه و تا حدودی در لبنان جریان دارد؟

 

اگر جنگ غزه بخشی از رویارویی بین اسراییل و ایران بود آیا غزه و مردمانش همچون بیروت و مردمانش و سوریه و مردمانش و صنعا و مردمانش و بغداد و مردمانش اسیر محور مقاومت به رهبری رژیم ایران شده اند؟

 

آیا رژیم ایران از طریق جنگ غزه سایه رویارویی مستقیم بین ایران و اسراییل را از خود دور کرده است؟ آیا جنگ غزه قدرت و توانایی اسراییل برای انجام حملات در خاک ایران و سوریه را موقتا از بین برد؟ چون عملیات نظامی اسراییل مورد انتقاد گسترده قرار گرفت. آیا اسراییل پس از جنگ غزه قدرت کافی برای اعتراض و انتقاد از آمریکا برای بازگشت به برجام و لغو تدریجی تحریم ها خواهد داشت؟ آیا جنگ غزه طومار توافق های صلح ابراهیم را در هم پیچید؟ این توافقنامه ها مشکل بزرگی برای ایران به شمار می رود.

 

با یک محاسبه سرانگشتی نتیجه جنگ غزه که حماس به راه انداخت می توان گفت پاسخ به پرسش های مزبور مثبت است. متاسفانه برخی از این اهداف فقط و فقط به مصلحت رژیم ایران و به ضرر مردم فلسطین محقق شدند.

 

صلح بین اسراییل و فلسطین در وقت حاضر اگر غیر ممکن نباشد بعید به نظر می رسد چون دو طرف خواسته هایی دارند که قابلیت اجرایی ندارد. ضمنا طرفین حق سکونت دیگری در این سرزمین را نمی پذیرند. طرح های متعددی برای برقراری صلح مطرح شده اما این طرح ها از قابلیت اجرایی برخوردار نیستند چون دو طرف حق سکونت دیگری در این سرزمین را به رسمیت نشناخته اند.

 

به خاطر دارم محمود درویش شاعر فلسطینی در مصاحبه با یک شبکه تلویزیونی لبنان می گفت که شیطان سازی از اسراییلی ها را نمی پذیرد. مجری از گفته های محمود درویش مات و مبهوت شده بود و آنچه شنیده بود را باور نمی کرد. مجری منظور محمود درویش را نفهمید. محمود درویش بر این باور بود که شیطان سازی از فلان طرف یا فلان کشور مانع گفتگو و ارتباط می شود. او می گفت مذاکره و ارتباط تنها وسیله مفید برای ایجاد راهکارهای جدی و پایدار برای بحران ها و مشکلات هستند و بدون گفتگو جنگ ها و فاجعه ها طول می کشد.